Karanlığı kıracak bir Işık (Hikari) olmadığında ortaya çıkan; Gölge (Kâge)
- Kâge; Japon kültüründen gelen bu kelimeyi ilk keşfettiğimden beri yaşayan tüm varlıkların gölgede saklanması, inzivaya çekilmesi şeklinde zihnimde bir anlam ifadesi oluşturmuştur.
- ‘Hikari’ başka bir deyiş ile ‘Işık’ anlamına gelen serinin devam niteliğinde olan ve zıt bir bağlamda ilerleyen ‘Kâge’ başka bir deyiş ile ‘Gölge’ serisinin ana temeli buna dayanmaktadır.
Kişiden, kaderini gerçekleştirmek için ne yapması gerekiyorsa onu yapması beklenir. Elinde ateşi olduğu halde karanlıkta kalmaya devam eder insan fakat kader gayrete açıktır. O karanlıkta kaldığı an, gölgesiyle harman olur ruh. Bir ışık hüzmesi bekler ona dokunması için. Burada yansıtılan mavi portreler de bu bekleyişi anlatıyor. İçindeki bekleyiş işkencesini, kadersel anımsamaların yansımasını..
‘Kâge; Düşen Melekler’ neyi anlatıyor?
Karanlığı kıracak bir Işık (Hikari) olmadığında ortaya çıkan; Gölge (Kâge)
- Kâge; Japon kültüründen gelen bu kelimeyi ilk keşfettiğimden beri yaşayan tüm varlıkların gölgede saklanması, inzivaya çekilmesi şeklinde zihnimde bir anlam ifadesi oluşturmuştur.
- ‘Hikari’ başka bir deyiş ile ‘Işık’ anlamına gelen serinin devam niteliğinde olan ve zıt bir bağlamda ilerleyen ‘Kâge’ başka bir deyiş ile ‘Gölge’ serisinin ana temeli buna dayanmaktadır.
Kişiden, kaderini gerçekleştirmek için ne yapması gerekiyorsa onu yapması beklenir. Elinde ateşi olduğu halde karanlıkta kalmaya devam eder insan fakat kader gayrete açıktır. O karanlıkta kaldığı an, gölgesiyle harman olur ruh. Bir ışık hüzmesi bekler ona dokunması için. Burada yansıtılan mavi portreler de bu bekleyişi anlatıyor. İçindeki bekleyiş işkencesini, kadersel anımsamaların yansımasını..
‘Kâge; Düşen Melekler’ neyi anlatıyor?
Kâge Serisi’nin her parçasında olduğu gibi bu seride de, adını aldığı “gölge” (影) kavramı merkezde duruyor. Ancak bu kez gölgeler yalnızca bastırılmış yanlarımız değil; aynı zamanda bir varoluşun düşerek aldığı yeni biçimlerdir.
Bu seride “düşen melekler”, metaforik olarak bedenlenen, insanlaşan, arzuyla, çatışmayla ve kırılganlıkla tanışan varlıkları temsil eder. Melekten insana düşmek — ya da insandan meleğe yükselmek — burada ne yüceltilen ne de küçümsenen bir durumdur.
Tam aksine, bu çelişkinin kendisi serinin odak noktasını oluşturur. Düşüş burada bir kayıp değil; farkın, arzunun ve bireysel varoluşun başlangıcıdır. Melek dediğimiz varlığın düşmesi, sadece gökten yere inmesi değil —insan dediğimiz formun oluşma anıdır.
Kimi zaman melekten insana düşeriz, kimi zaman insanken göğe yükselmeye çalışır, kimi zaman da bu ikisinin arasında sıkışırız: ne yerin, ne göğün tam anlamıyla kabul ettiği bir figür olarak.
“Kâge; Düşen Melekler” işte bu aradalığı, bu sonsuz gidiş gelişleri ve gölgemizle kurduğumuz gerilimli ilişkiyi görünür kılar.
Sanatçının dilinden;
Bu düşüşü sadece bir cezalandırma olarak mı okumalıyız? Yoksa, bu melekler — yani “düşenler” — aslında tanrısal düzenden kopup bireysel bir farkındalığa geçen ilk varlıklar mı?
Düşüş, ışığın reddi değil; gölgenin kabulüdür.
Tanrı parçacığı sokaklar, köpekler, tanrının bütün eşyaları aynı tragedyalardaki gibi..
